Ընտրությունը կորսված հայրենիքի երգն է

Էդիկ Բաղդասարյան, Հետք online, Երեւան, 4 Հոկտեմբեր 2010

Պաշտոնյաների կատարած չարաշահումների մասին փաստեր հրապարակելով` այլեւս ոչ մեկին չես զարմացնի:

Ոչ ոքի չես ցնցի` գրելով, որ ինչ-որ մեկը 500 հազար դոլար է վճարել ԱԺ-ում իր տեղն ունենալու համար: Ոչ մեկի համար նորություն չի լինի, եթե ցույց տաս, թե Հայաստանում գործող որ ձեռնարկության իրական տերը որ պաշտոնյան է: Դա նորմ է, որ արդեն դարձել է հայի գենետիկ փոխառնություն: Շատերը կարող են ասել` միշտ էլ այդպես է եղել, կամ բոլոր երկրներում էլ այդպես է: Եվ նման բան ասողներին ոչինչ չես էլ կարող պատասխանել, անիմաստ է: Հայերը չեն կարողանում ստեղծել իրենց աշխարհը: Խոսքն, իհարկե, վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի «Հայկական աշխարհ»-ի մասին չէ:

Ի՞նչ է այսօր կատարվում հայ մարդու հետ: Հայի միֆն այլեւս կենսունակ չէ, այն վաղուց է փշրվել: Հայն իր երկիրը կործանում է, իր բնությունը` ոչնչացնում, թողնում-փախչում է իր հայրենիքից:

Երբեմն թվում է, որ այս ամենը դավադրություն է` ինչ-որ մի տեղ ծրագրված: Բայց դա մի պահ է տեւում, քանի որ ոչ մի դավադրություն էլ չկա, պարզապես չկա դրա անհրաժեշտությունը: Հայաստանը դատարկվում է, հայերը փախչում են իրենց հայրենիքից:

Ու սա չի անհանգստացնում իշխանություններին, նրանց անհանգստացնողը միայն մի բան է` պահել իշխանությունը եւ մեծացնել իրենց ունեցվածքը: Նրանք իրենց հոգիները լցրել են փողով:

Դատարկվող գյուղերն անեծքի պես խրվել են երկրի կոկորդի մեջ, ու սա ոչ մի իշխանություն չի կարող մարսել: Լքված ծերերը քարշ են գալիս դատարկ գյուղերի փողոցներում, իրենց զավակներին կարոտելով` անիծում են էս երկիրը:

Պարզ է, չէ՞, որ անօրինականությունների, անպատժելիության այս անվերջ շարունակվող շղթայի գինը դատարկվող Հայաստանն է: Համատարած աղքատության մեջ ամենօրյա այս խրախճանքները` գիշերային հրավառություններով, ջիպերով, կրակոցներով, պետական միջոցների թալանով սարքված ահռելի չափերի առանձնատներով ու ամառանոցներով, չորս միլիարդանոց Ռոբերտ Քոչարյան ստեղծելու գինը դատարկվող Հայաստանն է: Մի ուրվական է շրջում Հայաստանում` կորսված հայրենիքի ուրվականը:

Կենցաղային մակարդակում մարդիկ դեռ հավատում են միմյանց, բայց երբ խոսք է բացվում որեւէ պետական ինստիտուտի մասին, ամեն ինչ փլուզվում է: Ինչպե՞ս հասանք սրան, ինչպե՞ս երկիրը հասցրինք այս սահմանագծին: Նույնիսկ մինչեւ բանակ հասցրինք այս փլուզումը, մինչեւ գիշերը մթության մեջ թշնամուն դեմ-դիմաց կանգնած տասնութ տարեկանը, մինչեւ այն բանակը, որն ամեն հայի համար «անձեռնմխելի» մի կառույց էր:

Պետական բոլոր օղակները, կուսակցությունները ներգրավված են Հայաստանը դատարկելու գործընթացում: Ու դրանցից ոչ մեկը չի ասում` կանգնեք, պարոնայք, այսպես ապրել այլեւս հնարավոր չէ:

Հայի մեր տեսակը չի կարողանում հայրենիք կառուցել: Հայի մեր տեսակը միայն մի երգ գիտի` կորսված հայրենիքի երգը: Այդ երգը որեւէ բան անելու ջանք չի պահանջում: Այն վաղուց գրված է: Ու մենք, կարծես, ավարտել ենք ընտրությունը, արգելակվել ենք կորսված հայրենիքի երգի վրա:

Տարիների ընթացքում մսխեցինք ամեն ինչ, նվաճած անկախության ամեն մի սանտիմետրը, քայլ առ քայլ, րոպե առ րոպե զիջեցինք, առանց դիմադրելու «մարսեցինք» այդչափ անարդարություններ: Հետո այդ հսկա անիվը գլորվելով սկսեց ճզմել յուրաքանչյուրիս: Ու հայտնվեցինք այնտեղ, որտեղ պիտի լինեինք, ունեցանք այն, ինչ պիտի ունենայինք:

Lուս.` Մաքս Սիվասլյանի

2 comments
  1. Korsvatsn

    Mer  Hayreniqn  crvel e, vacarvel e miayn  gekavarneri anxelq  barutyan,  qagaqakan karucvatsq chstegtselyc, arevtrakanneri agahutvan, ev azgayin  kazmakerputyun cunenalu patcharov.

    Mer mshakuytn vochnchacnogin anvanum en lusavorich – tsitsag mardkutyan hamar, hayutyann vnasogin anvanum en Dashngkcutyun, Lenini  aj u dzax tsaxats  Hayastani  mi ktorn el himikva katogikosn u ir egbayrn en  cankanum  jhudnerin u turqerin nvirel, isk duq el  myusneri pes hodvats eq grum: Ov petq e elni payqari- harevanis khikn ?

    Hayer,  pordzeq vochxarutyunn totapel dzer  vrayic u pativ dzerq berel:

Comments are closed.

You May Also Like
Read More

Ներկայանալ բաց ճակատով

Դոկտ. Մինաս Գոճայեանի «Մորմոքող Անցեալի Արահետներով. Ուխտագնացութիւն Դէպի Պատմական  Հայաստան» Գիրքին Գինեձօնը, Պէյրութ Keghart.com կայքի հայերէն բաժնի խմբագիր Դոկդ. Մինաս…
Read More