Թող Համերաշխ Ներկան Ամրապնդուի

Մեթր Պարգեւ Դաւիթեան, «Լուսաբաց», 27 Յունիս 2015

Գանատայի հայ ազգային եկեղեցւոյ երկու առաջնորդներուն` Տէր Աբգար Սբազանին ու Տէր Մեղ­րիկ Սրբազանին Հայկական Ցեղասպանութեան հարիւրամեակի կարգ մը ձեռնարկ­ներուն յա­ճախ քով-քովի նստած կամ կանգնած ըլլալը վստահաբար գոհացուց մեզմէ շատերը եւ այդ պատ­կե­րը կրկին տեսնելու հաճոյքը անկասկած որ պիտի ուզէր ունենալ գանատա­հա­յե­րուն մեծամաս­նու­թիւնը։ Մէկ եկեղեցւոյ բազմերանգ խմբակներուն ծառայող առաջնորդ­նե­րը իրենց եղբայրական կեցուածքով եւ պատկերով փայլք աւելցուցին մեր հանդիսութիւննե­րուն։ Անոնք այդ կ’ընէին անշուշտ Էջմիածնի եւ Անթիլիասի վեհափառներուն օրինակով, որոնց միասին բերած մասնակցու­թիւ­նը Հայկական Ցեղասպանութեան հարիւրամեակի զա­նազան ձեռնարկներուն եւ հանդիսութիւն­նե­րուն՝ իմաստաւորեց մէկ եկեղեցի ըլլալու հան­գա­մանքը։

Եւ ահա այդ պատկերով խանդավառ Մոնրէալի Հնչակեանները ուզած են, ի շարս բոլոր հայ­կա­կան քաղաքական, բարեսիրական եւ մշակութային կամակերպութիւններուն ուղղուած հրաւէ­րին, հրաւիրել նաեւ երկու սրբազանները որ ներկայ գտնուին այս շաբաթավերջին հոն տեղի ունե­նա­լիք Հնչակեան Քսան Կախաղաններու հարիւրամեակի հանդիսութեան։

Մեթր Պարգեւ Դաւիթեան, «Լուսաբաց», 27 Յունիս 2015

Գանատայի հայ ազգային եկեղեցւոյ երկու առաջնորդներուն` Տէր Աբգար Սբազանին ու Տէր Մեղ­րիկ Սրբազանին Հայկական Ցեղասպանութեան հարիւրամեակի կարգ մը ձեռնարկ­ներուն յա­ճախ քով-քովի նստած կամ կանգնած ըլլալը վստահաբար գոհացուց մեզմէ շատերը եւ այդ պատ­կե­րը կրկին տեսնելու հաճոյքը անկասկած որ պիտի ուզէր ունենալ գանատա­հա­յե­րուն մեծամաս­նու­թիւնը։ Մէկ եկեղեցւոյ բազմերանգ խմբակներուն ծառայող առաջնորդ­նե­րը իրենց եղբայրական կեցուածքով եւ պատկերով փայլք աւելցուցին մեր հանդիսութիւննե­րուն։ Անոնք այդ կ’ընէին անշուշտ Էջմիածնի եւ Անթիլիասի վեհափառներուն օրինակով, որոնց միասին բերած մասնակցու­թիւ­նը Հայկական Ցեղասպանութեան հարիւրամեակի զա­նազան ձեռնարկներուն եւ հանդիսութիւն­նե­րուն՝ իմաստաւորեց մէկ եկեղեցի ըլլալու հան­գա­մանքը։

Եւ ահա այդ պատկերով խանդավառ Մոնրէալի Հնչակեանները ուզած են, ի շարս բոլոր հայ­կա­կան քաղաքական, բարեսիրական եւ մշակութային կամակերպութիւններուն ուղղուած հրաւէ­րին, հրաւիրել նաեւ երկու սրբազանները որ ներկայ գտնուին այս շաբաթավերջին հոն տեղի ունե­նա­լիք Հնչակեան Քսան Կախաղաններու հարիւրամեակի հանդիսութեան։

Ցաւով կարելի է միայն արձանագրել, որ անցեալի համբաւով ու դիրքով ճանչցուած մարդ մը կամ մարդիկ, որոնք տակաւին կարծէք չեն կրցած դուրս գալ անցեալին մեզ բաժնող եւ մեր համե­րաշխ ազգային կեանքը խանգարող հոգեվիճակէն ու մտայնութենէն, ձեւով մը արգելք հան­դի­սա­ցած են որ առաջնորդներէն միայն մէկուն հրաւէր տրուի, որու պատճառաւ այդ առաջ­նորդին ուղ­ղուած հրաւէրը յետս կոչուած է Հնչակեան կազմակերպիչներուն կողմէ, որպէսզի եկեղեցական կողմ ըլլալու ա­մօթի պատին ետեւ չկանգնին այլեւս։ Կը թուի թէ վե­րաշխուժացած Հնչակեան ըն­տա­նիքի Մոն­րէա­լի ներկայացուցիչները վար դրած են անցեալէն մեզի բեռ մնացած եկեղեցական պայքարի գա­ղափարը եւ լծուած են լաւ օրինակ դառնալու այդ անցեալին մէջ ապրող մոլեռանդ­նե­րուն (fanatics), որոնք դժբախտաբար տակաւին գոյու­թիւն ունին քիչ մը ամէն տեղ։

Գանատահայութեան երկու սրբազաններն ալ, որպէս ներկայացուցիչները հայ ազգային եկե­ղեց­ւոյ, որոնց իմաստուն պետերը (Վազգէն Ա. եւ Գարեգին Բ.) Հայաստանի երկրաշարժէն ան­մի­ջապէս ետք նոր էջ բացին գործակցութեան ու միութեան, վստահաբար պատրաստ են միա­սին ծա­ռայելու եւ ներկայացնելու գանատահայութիւնը` առանց նախապաշարեալ մտքի կամ բարդոյթի (complex)։ Երկուքն ալ ունին ներկայացուցչական օրինաւոր հանգամանք եւ ար­ժանի են մեր բոլո­րի յարգանքին եւ մեծարանքին։ Ուրիշ առիթով խօսած էինք թէ ինչպէս մէկը միւսին բացակա­յու­թեան կամ իրարու հետ խորհրդակցաբար իրաւունքը պէտք է ունե­նայ իր բոլոր կողմերով գաղութս ներ­կա­յացնելու պետական կամ յարանուանական հանդէս­նե­րուն կամ հանդիպումներուն։ Այդ ի­րա­ւունքը տալու մեր առաջարկը կը բխի ազգային շա­հե­րը միասնաբար հետապնդելու գաղափա­րէն։ Այսպիսի առաջարկ կը թուի թէ դեռ պատրաստ չեն ընդունելու «էջմիածնական» կամ «ան­թիլ­իա­սական» կոչուիլ ուզող մոլեռանդ մար­դիկ։

Անցեալի հնաձեւ (demodé) հագուստներ հագնող մարդիկ կարելի է կոչել բոլոր անոնք որոնք տա­կաւին էջմիածնական կողմ կամ անթիլիասական կողմ կ’ուզեն կոչուիլ այս օրե­րուն, երբ մեր ազ­գը Համահայկական Հռչակագրով որպէս մէկ եւ ամբողջական մարմին ներ­կա­յացաւ աշխարհին եւ ստացաւ նեցուկը Վատիկանի եւ յարգանքը աշխարհի։

Մեր նպատակը, երկու սրբազաններուն տրուելիք հրաւէրի դէպքը յիշելով, հին վէրքեր բա­նալով անհամութիւն յառաջացնել չէ, այլ կը միտի ժխտական դիրք մը մատնանշել. դիրք՝ որ կը յիշեցնէ կարգ մը աշխարհական մարդոց կողմէ եկեղեցին իրենց ենթարկելու անբա­րե­նպաստ ընթացքը անց­­եալին, որուն պատճառաւ ցաւալի դէպքեր պատահեցան մեր սփիւռ­քահայ կեանքին մէջ։ Լի­բա­նանցիները խելացի եւ իմաստուն խօսք մը ունին, որ կ’ըսէ. «Թըն­զա­քար ու մա թընա’ատ» (յիշ­ուի եւ չկրկնուի)։ Այդպէս կարելի է միայն բնութագրել այն անց­եալը, որուն սփիւռքահայութեան ան­միաբան կեանքը բզկտող պատահարներն ու դէպքերը պէտք է միայն ցաւով յիշել բայց երբեք չկրկնել։

Այս առթիւ ՏԷՐ ՈՂՈՐՄԵԱ՛ մը պէտք է արձակել առ Աստուած, որ տայ «ազգիս հայոց սէր, միու­թիւն», որ յաջողը գնահատուի եւ բարի գործը տարածուի, որ չար նպատակն ու միտ­քը ձա­խո­ղին եւ ընդհանուրին շահը ծաղկի ու բարգաւաճի, որ մեր զիրար հանդուրժող ու իրա­րու հետ գոր­ծակցող համերաշխ ներկան պահուի, պահպանուի ու ամրապնդուի։

 

 

You May Also Like
Read More

Այշային «Անէծքը»

Դոկտ. Հրայր Ճէպէճեան, Նիկոսիա, 11 Յունուար 2016 Այշային հանդիպեցայ Նիկոսիա, Կիպրոս։ Եկած էր մաս կազմելու Քրիստոնէական տեղեկատուութեան կազմակերպութեան…
Read More