Համակարգի Վերացման Հրամայականը

Մեթր Գասպար Տէրտէրեան, Պէյրութ, 18 Փետրուար 2015

Յօդուածի սկիսբը՝
Դարադաձի Անդոհանք Եւ… Մարտակոչեր

Թռուցիկ ակնարկ մը՝ Արեւելահայաստանի մամուլին վրայ, աներկբայօրէն ցոյց կու տայ թէ՝ հայրենաբնակ ժողովուրդը անդարձօրէն համոզուած է՝ հոն բռնատիրող օլիգարխիկ համակարգի վերացման հրամայականին։ Այսպէս՝ «ՀԱՅԱՍՏԱՆ» (Աթէնք) թերթի 15 Դեկտեմբեր 2014 թուակիր համարի միայն մէկ՝ 5-րդ էջին վրայ, կը կարդանք հայաստանեան մամուլի հետեւեալվերնագրերը.–

1) Անյայտ անձը յարձակուել է պատգամաւոր Արամ Մանուկեանի վրայ։
2) Արամ Մանուկեանին ծեծելու կասկածանքով բերման ենթարկուած անձը չի ձերբակալուել։
3) Չորս դիմակաւոր անձինք ծեծել են ազատամարտիկ Սուրէն Սարգսեանին։
4) Ծեծել են՝ «Արաբօ» եւ «Ապարան» ջոկատների հրամանատարներին։
5) Կոմանդոսը ազատամարտիկների ծեծի մասին՝ ես չեմ ուզում կորցնել իմ ընկերներին։

Մեթր Գասպար Տէրտէրեան, Պէյրութ, 18 Փետրուար 2015

Յօդուածի սկիսբը՝
Դարադաձի Անդոհանք Եւ… Մարտակոչեր

Թռուցիկ ակնարկ մը՝ Արեւելահայաստանի մամուլին վրայ, աներկբայօրէն ցոյց կու տայ թէ՝ հայրենաբնակ ժողովուրդը անդարձօրէն համոզուած է՝ հոն բռնատիրող օլիգարխիկ համակարգի վերացման հրամայականին։ Այսպէս՝ «ՀԱՅԱՍՏԱՆ» (Աթէնք) թերթի 15 Դեկտեմբեր 2014 թուակիր համարի միայն մէկ՝ 5-րդ էջին վրայ, կը կարդանք հայաստանեան մամուլի հետեւեալվերնագրերը.–

1) Անյայտ անձը յարձակուել է պատգամաւոր Արամ Մանուկեանի վրայ։
2) Արամ Մանուկեանին ծեծելու կասկածանքով բերման ենթարկուած անձը չի ձերբակալուել։
3) Չորս դիմակաւոր անձինք ծեծել են ազատամարտիկ Սուրէն Սարգսեանին։
4) Ծեծել են՝ «Արաբօ» եւ «Ապարան» ջոկատների հրամանատարներին։
5) Կոմանդոսը ազատամարտիկների ծեծի մասին՝ ես չեմ ուզում կորցնել իմ ընկերներին։

Արցախեան պատերազմի հերոս՝ գեներալ-լեյտենանտ Արկադի Տէր Թորոսեանը, Կոմանդոսը, յայտարարել է՝ «Հնարաւոր է ծեծը կապ ունենայ նրանց հանրահաւաքների մասնակցելու հետ։ Կան ներքին եւ արտաքին խնդիրներ, ես ներքին խնդիրներին չեմ խառնւում, զբաղւում եմ արտաքին ռազմական խնդիրներով։ Ազատամարտիկը պէտք է զբաղուի եւ հետաքրքրուի սահմանների պաշտպանուածութեամբ եւ անվտանգութեամբ, սակայն միւս կողմից էլ՝ չեմ դատում քաղաքականութեամբ զբաղուող իմ ընկերներին, ովքեր հազար ու մի սոցիալական խնդիր ունեն»։

Արդարեւ, ներքին ճակատի «հազար ու մի սոցիալական խնդիր»ները կը տկարացնեն ներքին ճակատը, որ զօրքին նեցուկը ըլլալով՝ կը տկարացնեն արտաքին ռազմական ճակատը, հետեւաբար, ազատամարտիկը՝ արտաքին ռազմական ճակատի նեցուկ զօրացնելու համար ալ, պէտք է պայքարի ներքին ճակատի սոցիալական ժխտական երեւոյթներուն դէմ, երկիրը ազատելու համար ապազգային օլիգարխիայի բռնատիրական համակարգէն։

Ներքին ազատագրական այս շարժումը պէտք է մեկնարկէ գէթ դարադարձի առիթով՝ որպէս անյետաձգելի հրամայական։

Բայց մենք չէ որ կընենք այս յապաղած, տասնամեակով մը ուշացած մարտակոչը։ Արդէն ամիսներէ ի վեր՝ հանրահաւաքներ տեղի կ’ունենան Երեւանի հրապարակներուն վրայ՝ «100-ամեակն առանց ռեժիմի» կարգախօսով, եւ այս շարժման մասնակիցները իրաւակարգի յատուկ սպասարկութիւններու կողմէ կ’ենթարկուին ծեծի եւ այլազան բռնութիւններու։ Այս շարժման մասնակիցներէն Գէորգ Սաֆարեանը ծեծի ենթարկելու եւ միւս մասնակիցներէն խումբի մը ինքնաշարժերը հրկիզելու, ինչպէս նաեւ կարգ մը ազատամարտիկներու նկատմամբ բռնարարքներու առիթով՝ շարժման մասնակիցներէն «Պահեստանոցի Գնդապետ» Վոլոդիա Աւետիսեանը, 10 Դեկտեմբեր 2014 թուին, 6 ու կէս տարուայ բանտարկութեան իր վայրէն (Նուպարաշէնի բանտ) յայտարարած է հետեւեալը.– «Մեր երկիրը բռնազաւթուած է կառավարող ռեժիմի կողմից։ Այսօր նա արդէն յանձնում է Արցախը եւ մեր պետականութիւնը եւ ձգտում է բարոյապէս թուլացնել հայկական բանակը, որպէսզի կարողանայ իր սեւ գործն անել՝ առանց լուրջ դիմադրութեան…։ Մեզ կործանող չարիքի աղբիւրը հենց ռեժիմն է։ Դրա համար առաջին հերթին պէտք է հեռացնենք ռեժիմը։ 2015 թ. Ապրիլի 24-ին պէտք է դուրս գանք փողոց, հեռացնենք ռեժիմին եւ կանխենք վաղուայ ցեղասպանութիւնը»։

Այսինքն, հարիւրերորդ տարելիցի առաջադրանքը պէտք է ըլլայ՝ թշնամիին դէմ շարժելէ առաջ, մաքրել մեր ներքին ճակատը՝ տիրող իրաւակարգին, որպէսզի անխոցելի դառնանք թշնամիին դիմաց…։

Այսօր, մենք կորսնցուցած ենք՝ ոչ միայն մեր հաւաքական տէրուտիրականութիւնը, այլեւ՝ մեր հաւաքական հպարտութիւնը։ Լսենք՝ թէ ինչ կըսէ Անդրանիկ Տէրտէրեան՝ իր «Մենք Հպարտ Էինք՝ Երէկ» չափածոյ գրութեան մէջ.–

Ազգովի դարձանք ուզուոր ու մուրող…
Ե՞րբ վերածուեցինք մենք՝ խառնամբոխի…
Այսքա՜ն անպատիւ էլ ե՞րբ ենք եղել…
Դարձել ենք չարչի բոլորս անխտիր…
Մարդ էլ կոպոտի՞ երկիրն իր այսպէս…
Մարդ էլ հրդեհի՞ տունն իր հայրական…
Այս ինչո՞ւ թմրեց ուղեղդ, ի՛մ երկիր…
Էլ ո՞ր փրկիչից պիտ դուն կառչես…
Քեզ վաճառում են, երկիր իմ, մաս-մաս…
Հիմա էլ փութով՝ ընդերքդ են ծախում,
Փրկարարներիդ ձայն տուր, արթնանան,
Ուշ է լինելու, շատ եւ յապաղում…։

Իսկ Սիլվա Կապուտիկեան՝ Անգարայի Էսէնպողա օդակայանին վրայ Գաղտնի Բանակի հզօրագոյն գործողութեան մասնակից հերոսներէն կախաղան բարձրացուած Լեւոն Էքմէքճեանի յիշատակին նուիրած իր «Գիշերային Ռեքուիէմ» քերթուածին մէջ կ’ըսէ՝

Կ’անձրեւէ տղաս… Աշունը թաց է,
Ուրկից յայտնուեց կախաղանը այս.
Մինչ այնտեղ ճօճուող քո մարմինն էր սառ…
Այդ դու չմեռար, մենք ենք մեռածը,
Մենք մեղկութեան մէջ յղփացած սերունդ։

Մեղկութեան մէջ յղփացած սերունդներ ամբողջ, դար մը երկար, Ոճիրին լոկ բարոյական ճանաչումը մուրացին…։ Մեղկութեան մէջ յղփացած արեւելահայութիւնն ալ տասնամեակ մը առաջ ձեռնպահ մնաց՝ երբ համակարգային փոփոխութեան առարկայական պայմանները գոյութիւն ունէին, երբ՝ գործազրկութիւնը հասած էր 53%-ի…, համաձայն 20 Նոյեմբեր 2014 թ. Ազգային Վիճակագրական Ծառայութեան հրապարակած Տեղեկագրին։ 2005 թուին, Ռ. Քոչարեանի բռնատիրութեան դէմ արեւելահայութիւնը իր հայրենասիրութեան չափով եւ համապատասխան ատելութիւն չցուցաբերեց օլիգարխներու բռնատիրական համակարգին դէմ։ Վազգէն Շուշանեանի գիտակցութեան հասած չէր։ Շուշանեան՝ խարանելով դրամատիրական վայրի իրաւակարգին պարտադրած շահագործումն ու մարդկային ամէն արժէքի ապրանքայնացումը, կը գրէր՝

«Դեռ մատղաշ՝ կեանքը զարկաւ զիս իր բիրտ ու վայրի դրամապաշտութեամբ։ Կատեմ ձեզ քաղքենիներ»։ Այս նոյն խօսքերը ան այսօր պիտի ուղղէր «անկախ» Արեւելահայաստանի քաղքենիներուն՝ աւազակապետներուն, որոնք Հայրենիքը վերածած են «գողութեան ու թալանի կրկէս»ի մը, ապրանքայնացնելով նոյնիսկ՝ Հայրենիքը։

Ճշմարտապէս սիրելու կարողութիւնը ունեցող անձ մը՝ իր սիրածին հարուածողներուն դէմ կրնայ ցուցաբերել ճշմարիտ եւ հաւասարազօր ատելութիւն…։ Ճշմարիտ հայրենաՍԷՐԸ… կարողութիւնը կ’ունենայ՝ նոյն ուժգնութեամբ ԱՏԵԼՈՒ… հայրենիքի ոչ միայն արտաքին, այլեւ՝ ՆԵՐՔԻՆ թշնամիները։ Օլիգարխները՝ Արեւելահայաստանի ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆԵՐՆ ԵՆ…։

Արեւելահայաստանի ներկայի աւազակապետութեան մասին խստագոյն դատավճիռը արձակեց՝ մեր անշիրիմ նահատակներուն նահատակեալ պատգամախօսը, հերոս Հրանդ Տինք՝ երբ իրեն կը թելադրէին հեռանալ երկրէն…։ Ան հարց տուաւ՝ «Շատ բարի, բայց ո՞ւր երթայի։ Հայաստա՞ն։ Ինչպէ՜ս կրնար ինձ նման մէկը, որ կ’ընդվզի անարդարութիւններու եւ անօրինականութիւններու դէմ, հանդուրժել այնտե՜ղ կատարուող անարդարութիւններն ու անօրինութիւնները։ Գուցէ այնտեղ՝ ինծի աւելի մեծ փորձութիւններ կը սպասէին…»։ Արեւմտահայաստանի պաշտպան մարտիկը՝ Թուրքիոյ մէջ հալածեալ…, «անկախ» Արեւելահայաստանի մէջ չէր տեսներ… ապահով ապաստան…։

Մեծ արուեստագէտը՝ Շառլ Ազնաւուր, Զուիցերիոյ մօտ ՀՀ դեսպանը, զգացականօրէն կը պոռթկար՝ «Հայաստանի օլիգարխները պէտք է գնդակահարել…»։

Եւ մեծ գիտնականը, Շուէտի Արքայական Համալսարանի բազմարուեստից ինստիտուտի դասախօսը՝ Դոկտ. Փրոֆ. Արամայիս Միրզախանեանը, պայծառատես դատողութեամբ կը գրէր՝ «Այս պահին, իրաւակարգային փոփոխութիւն է պահանջւում, ընդհուպ մինչեւ՝ Յեղափոխութիւն…»։

Բայց զգո՛յշ։

Այս ապականած իրաւակարգին դէմ՝ եթէ մեր հարազատ հայրենասէրները չշարժինկը շարժին՝ CIA-ի «Յեղափոխութիւն Կերտողներ»ը…, «գունաւոր» յեղափոխութիւններ կազմակերպողները,– որոնք շարժեցան 2005 թուին, Երեւան գործուղելով Ալֆրետօ Արիաս Քինկը –, որոնց մասին գրած էր Vincent Joyer ֆրանսական “Le Nouvel Observateur”-ի մէջ (Արեւելահայերէնի թարգմանուած «Ազդակ»ի շաբաթօրեայ յաւելուած «ԵՐԿԻՐ»ի 19 Օգոստոս 2005 թուակիր համարին մէջ)։ Ալֆրետօ վարձկանը, Երեւանի մէջ, անպատկառօրէն կը յայտարարէր՝ «Եկած եմ՝ այլեւս անհրաժեշտ դարձած յեղափոխութիւնը կազմակերպելու համար Ռ. Քոչարեանի հակասահմանադրական դարձած իլլեգիտիմ իշխանութեան դէմ…»։

Այս վտանգը առկայ է միշտ եւ այսօր, քանի որ պետութիւն կայացած չէ տակաւին Արեւելահայաստանի մէջ, ուր բազմատասնեակ կասկածելի ծածկագիտական (occult) աղանդներ կը գործեն ազատօրէն եւ նոյնիսկ՝ մեր թշնամի Թուրքիոյ քաղաքականութիւնը կը վարեն Հայաստանի մէջ՝ անմեղունակ դիմակներ գործածելով…։

«ՀԱՅԱՍՏԱՆ»ի (Աթէնք) 15 Դեկտեմբեր 2014 թուակիր համարին մէջ կը կարդանք.– «Ովքեր են ՀՀում լծուած թուրքական քարոզչութեան իրականացման գործին։ Թուրքագէտ Ռուբէն Մելքոնեանը այս մասին Դեկտեմբեր 13-ի ասուլիսում ներկայացրել է Հայաստանում գործող այդ կազմակերպութիւններից չորսը՝ «Սիվիլիթաս Հիմնադրամ», «Եւրասիա Համագործակցութեան Հիմնադրամ», «Հանրային Լրագրութեան Ակումբ» եւ «Ռազմավարական Հետազօտութիւնների Հայկական Կենտրոն», որ կը գործէ ԱՄՆ-ի ֆինանսաւորմամբ, որի տնօրէնն է Ռիչարդ Կիրակոսեանը, եւ ով թուրքական թերթին խոստովանել է, որ նա Թուրքիայի պետական եւ անվտանգութեան պատասխանատուների հետ յարաբերւում է եւ նրանց խորհուրդներ տալիս»։

Այս ազատութիւնը այս բոլորին շնորհող իրաւակարգը՝ վայրի դրամատիրական, ոչ միայն իլլեգիտիմ է եւ հակաժողովրդային, այլեւ՝ հակազգային ու մասնաւորաբար՝ հակապետական։

Հայաստանի մամուլէն կը մէջբերեմ Կարէն Ասատրեանի հետեւեալ դիտարկումը.–

«Իւրաքանչիւր պետութիւն ինքն է՝ իր անվտանգութեան հիմնական երաշխաւորը։ Ցանկացած պետութիւն արտաքին վտանգները դիմաւորում է այնքանով, որքանով ինք ուժեղ է՝ ՆԵՐՍԻՑ։ Եւ, ցաւատանջ հարցումը։ Ո՞րքանով է ուժեղ Հայաստանը ՆԵՐՍԻՑ։ Բաւական է ՄԻԱՅՆ ՄԷԿ ՕՐ հետեւել հայկական մամուլի հրապարակումներին հասկնալու համար թէ՝ Հայաստանը ՆԵՐՍԻՑ… ուժեղ չէ, քանի որ լոկ բիզնեսով տարուած պետական «ՓՈՒՉԻԿ» պաշտօնեաները չունեն բաւական ձեռնհասութեան աստիճան…»։ Այս կը նշանակէ թէ՝ տիրող իրաւակարգին գլուխը կանգնած օլիգարխները նաեւ՝ անձեռնհաս են եւ զուրկ պետական մտածելակերպէ…։ Հետեւաբար, Արեւելահայաստանի ներկայ ապազգային իրաւակարգը վերացնելու համար գործող ուժերը պէտք է յեղափոխական արթնութիւնը ունենան՝ չդառնալու համար CIA-ի եւ Թուրքիոյ գործակալներու ձեռնածութեանց (manipulations) զոհերը։

Ազգագրագէտ Հրանուշ Խառատեան կը մատնանշէ նաեւ թէ՝ «Հայաստանից արտագաղթի պատճառը ոչ միայն ընկերային ու քաղաքական անարդարութիւնն է, տնտեսական տագնապն ու ազատութիւններու կաշկանդումը, այլեւ՝ մանաւանդ՝ իրավիճակը փոխելու անզօրութիւնը»։

Թերթի մը խմբագրականը տեղին հարց կու տայ՝ «Ինչո՞ւ բոլորը արտագաղթից են խօսում, սակայն քիչեր միայն մարդկանց կոչ են անում՝ մնալ երկրում, եւ պայքարել արտագաղթի պատճառ եղող իրաւակարգի վերացման համար։ Այն, որ դա չի անում իշխանութիւնը հասկանալի է, անհասկանալին՝ ընդդիմութիւն կոչուածին ձեռնպահութիւնն է եւ լուռ համակերպումը…։ Մինչդեռ վարչապետը անայլայլ խոստովանում է՝ «Եթէ դժգոհ զանգուածը մնայ Հայաստանում, ապա՝ Յեղափոխութիւնն անխուսափելի կը լինի։ Բայց արտագաղթողները տրանսֆերտներ են ապահովում, եւ դա նշանակում է, որ կրճատւում են ընկերային ապահովութեան ծախսերը կառավարութեան վրայ եւ միւս կողմից՝ նուազում է աղքատութեան ցուցանիշը…։ Մի խօսքով՝ կառավարութեան համար արտագաղթը մի գտածոյ է եւ ուրեմն, արտագաղթը դարձել է կառավարական ծրագիր»։

Երեւանի «168 Ժամ»ի 12 Դեկտեմբեր 2014 թուակիր համարին մէջ ալ կը կարդանք՝ «Թմրամոլի պէս տրանսֆերտների վրայ նստած Հայաստանի «տնտեսութիւն»ը խուճապի մէջ է…։ Հայաստանը գտնւում է՝ տրանսֆերտներից առաւել խոր կախուածութիւն ունեցող թոյլ երկրների առաջին տասնեակում։ Հայաստանում՝ 2013 թուականի տուեալներով, մասնաւոր տրանսֆերտները կազմել են ՀՆԱ-ի 21 տոկոսը։ Այս ցուցանիշով մենք աշխարհում 9-րդ տեղում ենք։ Առաջին տեղում՝ Արեւելեան Թիմորն է, որտեղ փոխանցումներն աւելի քան երկու անգամով մեծ են երկրի ՀՆԱ-ից։ Հայաստանին՝ այս ցանկում, նախորդում են՝ Լեսոթօն (24.4 տոկոս), Սամօան (23.8 տոկոս), եւ Հայիթին (21.1 տոկոս)։ Մեզանից լաւն են՝ Կամպիան (19.8 տոկոս), Լիպերիան (18.5 տոկոս) եւ Լիբանանը (17 տոկոս)»։

Այսինքն, Հայաստանի տնտեսութենէն աւելի լաւն է՝ Լիբանանի տնտեսութիւնը… որ արդէն շատ թոյլ է, եւ՝ կը նկատուի ձախողած պետութիւններէն մէկը այսօր։ Սոցիալիստական իրաւակարգով Հայաստանին հետ եթէ բաղդատելու ըլլայինք Լիբանանը… ի՞նչ կ’ըլլար արդիւնքը…։ Տնտեսապէս խուճապի մատնուած երկիր մը չի կրնար քաղաքականապէս ըլլալ կայուն եւ անկախ։ Առանց տնտեսական անկախութեան չկայ քաղաքական անկախութիւն…։

Տակաւին, կարդանք վայրի դրամատիրական իրաւակարգով «անկախ» Հայաստանի մամուլէն տողեր, որոնք պատահականօրէն հաւաքած ենք, բայց որոնց միայն ձեւական ու պարագայական տարբերակներուն, սակայն էական բովանդակութեան կրնանք ծանօթանալ ԱՄԷՆ ՕՐ… եւ ՈՐԵՒԷ Օ՛Ր… –

– Հայաստանը ծերանում է։ Յետ-խորհրդային տարիներին, երկրի բնակչութեան ժողովրդագրական ծերացումը մեծապէս աւելացել է։ Երկրի բնակչութեան կազմում 65 եւ աւելի տարիքի բնակիչների տեսակարար կշիռը հասել է 11 առ հարիւրի… մինչ ՄԱԿ-ի ժողովրդագրական ծերացման սանդղակի համաձայն, 7 առ հարիւրը արդէն համարւում է՝ կարմիր գիծ…»։

– Հայաստանում անասունները մարդկանցից աւելի գնողունակ են… հոս՝ գարին աւելի թանկ է քան ցորենը… քանի որ ցորենը ներկրում ենք՝ էժան գներով Ռուսաստանից, իսկ գարին հիմնականում, տեղական ապրանք է…աւելի թանկ գներով։

Հայաստանից արտագաղթողների թիւը՝ 1.5 միլիոն, համարժէք Եղեռնի ժամանակ սպաննուածների թիւին՝ 1.5 միլիոն։ Իսկ վարչապետը հպարտանում է, որ արտագաղթի արդիւնքում՝ 28 տոկոսով աւելացել են տրանսֆերտները։ Իշխանութիւնները ապաւինում են դուրսէն տրանսֆերտներին եւ քրէածին օլիգարխների «բարեգործութիւններ»ին՝ ժողովուրդին մօտ թուլացնելու եւ մեղմելու համար իշխանութիւնների դէմ լարուածութիւնը եւ ժողովուրդը կրաւորականութեան մղելու համար…։

Հայաստանը այսօր անկախ եւ գերիշխան պետութիւն չէ։ Ամերիկեան FBI-ի գործուղած աշխատակիցներ գտնւում են վերջերս Երեւանում։ ԱՄՆ-ում ձերբակալուած յանցաւոր խմբաւորման հետքերը ստուգելու համար…։ Ռոպերթ Քոչարեանի գումարները Հայաստանի բանկերում, մասնաւորապէս՝ «Արդշիշնինվեստ» բանկում։ Սա ոտնահարում է Հայաստանի Սահմանադրութիւնը եւ Օրէնսդրութիւնը։

Մեր իշխանութիւնները չեն զբաղւում քաղաքականութեամբ, նրանք բիզնեսի կողմից փող են հաւաքում։ Երբ իրենք չեն զբաղւում քաղաքականութեամբ, ուրիշներն են զբաղւում՝ մեզ օգտագործելով իրենց նպատակների համար։ Արդիւնքում՝ այսօրուայ հայկական քաղաքականութիւնը կրում է՝ օտար քաղաքականութեան լուծը…։

– Պետութիւն կազմակերպել՝ Մարաթոնի փոխարէն։ 2014 թուականի հեռուստամարաթոնի արդիւնքում՝ ընդամէնը հանգանակուել է 12 միլիոն 400 հազար դոլար, որի մէկ մասն էլ խոստումներ միայն…։ Աւելին հաւաքելու համար պէտք է, որ Հայաստանը լինի որակապէս այլ պետութիւն։ Աւելին հաւաքելու համար պէտք է որ այդ պետութիւնը վստահութիւն առաջացնի հայկական համայնքներում, որ այդ պետութիւնը լինի իրաւահաւասարութեան, օրինապահութեան, արդարադատութեան, մարդկային կարեկցանքի, համերաշխութեան խորհրդանիշ։ Աւելին հանգանակելու համար, որը հնարաւոր է անկասկած, պարզապէս դրա համար պէտք է ոչ թէ հեռուստամարաթոն, այլ՝ պետութիւն կազմակերպել, որ մինչեւ օրս չէ կայացած…։

Սա նշանակում է, որ կամ սփիւռքում ալեւս չեն ցանկանում Հայաստանի համար գումար հանգանակել՝ շատ լաւ գիտակցելով, որ այդ գումարի մեծ մասն, ի վերջոյ յայտնուելու է պետական պաշտօնեաների գրպաններում, կամ՝ իրականում՝ «բոլորի գործերը վատ են»…։ Այդպիսի պետութիւն չեն կրնար եւ արդէն չեն ուզեր կազմակերպել ապազգային ու հակապետական օլիգարխները…, հետեւաբար, անյետաձգելի հրամայական մըն է օլիգարխներու վայրի դրամատիրական իրաւակարգին վերացումը Արեւելահայաստանէն։ Որպէսզի՝ կազմակերպուի ժողովրդահայրենասիրական իրաւակարգով ճշմարտապէս անկախ հայկական պետութիւն, որպիսին էր ՀԱՅԿԱԿԱՆ Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետութիւնը…։

Վերջապէս՝

Վշտահար Մայրեր բողոքում են՝ «Մենք մեր զաւակներին հայոց բանակ ենք ուղարկում, որպէսզի մեր սահմանները միշտ պաշտպանուած լինեն։ Իսկ փոխարէնը, բանակը մեզ վերադարձնում է՝ մեր որդիների դիակները… որովհետեւ՝ նրանք չեն կարողացել վճարել գումարտակի հրամանատարի պահանջած 100 դոլարը…»։

Իսկ նախագահ Սերժ Սարգսեանը հակազդում է՝ «Ես շատ վատ եմ վերաբերւում՝ բանակում գոյութիւն ունեցող թերիների եւ թերութիւնների պախարակման դէմ։ Բանակը հասարակութեան հայելին է, եւ՝ ի հարկէ միշտ բանակում գոյութիւն ունենալու են, այս կամ այն չափով, այն թերութիւնները եւ ժխտական երեւոյթները, որոնք գոյութիւն ունեն հասարակութեան մէջ»…։ Բայց… ովքե՞ր ստեղծեցին ա՛յս հասարակութիւնը։ Դուք՝ երեք նախագահներդ եւ ձեր հովանաւորած քրէաօլիգարխիկ մենաշնորհեալները ստեղծեցիք այս վատառողջ հասարակութիւնը՝ անոր պարտադրելով վայրի անտառային, անասնական, գազանային արժեհամակարգ, այսինքն, վայրի դրամատիրութիւնը, որ չի ճանչնար ոչ ազգ, ոչ հայրենիք եւ ոչ ալ ազգային պետութիւն… բացի՝ իր շահերէն։ Արդէն այս «անկախ» Գ. Հանրապետութեան պաշտօնական զինանշանը կամ գերբը՝ գազանանոց մըն է… օլիգարխներու նախասիրութեամբ, որոնք շահաբեր չեն նկատեր Սովետ Հայաստանի գերբին Արարատը… կամ անոր կերտած Եղեռնի Յուշակոթողը Ծիծեռնակաբերդի մէջ… եւ 100-րդ տարելիցի իբր խորհրդանիշ՝ կ’ընտրեն սիոնամասոնական «անմոռուկ»ը…։

Ուրեմն, Վահան Թէքէեանի հետ միաբերան կ’ըսենք՝

Թող սասանի՛ն ու փշրին բարձր բերդերն անառիկ՝ նախագահներուն, եւ իյնան վա՛ր պատնէշներն օլիգարխներու զրահապատ եսութեանց, ամէն հայու հաւասար թող բաժնուի ամէն գանձ, եւ թող շուտով հաստատուի՝ ժողովրդահայրենասիրական իրաւակարգը արդար Արեւելահայաստանի մէջ։

You May Also Like
Read More

Տեր Կանգնիր Ինքդ Քեզ

Արա Հարությունյան, Մեկնաբան, Lragir.am, 14 Օգոստոսի 2014 Ներպետական ու ներհանրային ցանկացած հարց պետք է լուծվի ներքևից՝ շարքային մարդիկ պետք…
Read More
Read More

ԼԱՒԸ, ԳԷՇԸ ԵՒ ՏԳԵՂԸ

Վեթերան մանկավարժ, խմբագիր, ազգային գործիչ եւ գիրքերու հեղինակ Դոկտ. Մինաս Գոճայեանի ներքոյիշեալ գրութիւնը հրատարակութեան յանձնուած էր նոյեմբեր 7-ին:…
Read More