Հոն երթանք

Հայաստան ասելիս աչքերս լցւում են,
Հայաստան ասելիս թեւերս բացւում են,
Չգիտեմ ինչու է այդպէս:

Ծնողներս կը պատմեն, թէ երբ տակաւին երկու տարեկան էի, հօրաքրոջս ընկերկցութեամբ ժամանակի մը համար այցելած եմ Հալէպ, հեռու մօրմէս ու հօրմէս: Այդ ժամանակ թէեւ յստակ խօսելու ատակ, սակայն չեմ կրցած բացատրել տուն վերադառնալու փափաքս եւ անընդհատ կրկնած եմ «հոն երթանք, հոն երթանք» նախադասութիւնը: Տարբեր վայրերու եւ տուներու մէջ գտնուելէ եւ տակաւին այդ արտայայտութիւնը կրկնելէ ետք շուրջիններուս եկած են այն եզրակացութեան, թէ այդ «հոն»ը մեր տունին մասին էր, Պէյրութի տունը վերադառնալուն վերագրուած էր: Օրին մանկական թոթովանքով «հոն երթանք»ը եղած է տուն դառնալու ցանկութեանս արտայայտութիւնը, սակայն այսօր «հո՛ն երթանք»ը ունի աւելի խորիմաստ ըմբռնողութիւն եւ գիտակցութիւն:

Այսօր ալ, երկու տարեկան մանկան խանդաղատանքով, կը մաղթեմ որ ա՛յս մէկը ըլլայ մեր ազգի հաւաքական երազանքը 2016-ի սեմին, փոխանակ հեռաւոր ցամաքամասեր գաղթելու բաղձանքը եւ խանդավառութիւնը տարածելու եւ անով աւելի հեռանալու մեր արմատներէն: Մաղթեմ որ շատ կարճ ժամանակի ընթացքին մեծ թիւով սփիւռքահայեր կը ծրագրեն հաստատուիլ հոն՝ հայրենիք, այն Հայաստա՜նը, որ մեր դէմ ծագող միակ ժպտուն ապագան է, մեր ժողովուրդի կրկին յարութիւնն է, միա՛կ հեքիաթն է իրական եւ կենսաժպիտ միա՛կ երազն է անթառամ, ինչպէս կ’ըսէ Մուշեղ Իշխան:

 

Լիւսի Տէօքմէճեան

Leave a Reply

Comments containing inappropriate remarks, personal attacks and derogatory expressions will be discarded.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You May Also Like