Գալիքի յոյսերով

(փոխան ծրագրի)

Ռուբէն Յովակիմեան, Սեն Ռաֆայել, 13 Յուլիս 2022

«Հայ Ազգային արժէքների պահպանման գաղափարական
հէնքի միակ առանցքը Հայաստան  աշխարհն է»։

Մենք գուշակելու յատկութիւններից զուրկ ենք, բայց անհ­նար է չտես­նել, որ մեր եր­կի­րը իր ո­գին կորց­նե­լու վտան­գից զերծ չէ, եւ դա կա­րող  է պա­տա­հել ոչ միայն հա­մաշ­խար­հայ­նաց­ման (mondialisation, globalization), նաւթ չու­նե­նա­լու կամ մեր գլխին փա­թա­թած ան­վեր­ջա­նա­լի ու յի­մար պա­տե­րազ­մի պատ­ճա­ռով, այլ նաեւ ու մասնաւորապէս՝ մե՛ր ներ­քին հա­սա­րա­կա­կան եւ տնտե­սա­կան  ան­նա­խըն­թաց ա­նո­րոշ յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րի հետեւանքով, ո­րը յա­մա­ռու­թեամբ  պար­տադ­ր­ւում է պա­րու­րո­ւած ի­րա­կան կեղ­ծիք­նե­րով եւ սուտ գա­ղա­փա­րա­խօ­սու­թիւն­նե­րով։

Ժա­մա­նակն է ար­տա­գաղթ-ներ­գաղ­թի, ինչպէս նաեւ երկ­րում տի­րող ան­հա­մար դժգո­հու­թիւն­նե­րի խնդիր­նե­րը քննար­կել հե­տե­ւո­ղա­կա­նօ­րէն, լրջօ­րէն ու պե­տա­կան մա­կար­դա­կով՝ ա­ռանց թաքց­նե­լու  ի­րա­կա­նու­թիւ­նը։

Ե­թէ մեր իշ­խա­նու­թիւն­նե­րի նպա­տակն է տես­նել  այ­սօ­րո­ւայ դրու­թիւ­նը ա­ւե­լի վատ­թար վի­ճա­կում, ա­պա բա­ւա­կան է  շա­րու­նա­կել ե­րե­ւոյթ­նե­րը նոյ­նու­թեամբ՝ քա­ջա­լե­րե­լով մի­ջա­կու­թեա­նը, հարս­տա­ցած ու յղփա­ցած ճար­պիկ գոր­ծա­րար­նե­րի կող­քին՝ ան­տե­սե­լով մտա­ւո­րա­կա­նու­թեան տնտե­սա­կան դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րը, ո­րոնց մաս­նակ­ցու­թիւ­նը հա­սա­րա­կական կեան­քում կաս­կա­ծե­լի է ու ա­նո­րոշ, գրեթէ աննշմար։ Կա­ղում են մեր մշա­կոյթն ու կրթու­թեան հա­մա­կար­գը, անհ­րա­ժեշտ բարձ­րու­թեան ու պարզ  մա­կար­դա­կի վրայ  չի գտնո­ւում հար­կա­յին քա­ղա­քա­կա­նու­թիւ­նը, ար­դա­րա­դա­տու­թիւ­նը դեռ թա­փան­ցիկ չէ, իսկ ազ­գա­յին ար­դիւ­նա­բե­րու­թեան ծա­ւալ­ման մա­սին բո­լո­րո­վին խօսք ու ծրա­գիր չկայ եւ այլն։ Մա­մու­լը իր կա­տա­րեալ տե­ղը դեռ չի գտել։

Անհ­րա­ժեշտ է, որ դա­րե­րով ե­րա­զած ու արեան գնով ձեռք բե­րո­ւած մեր պե­տա­կա­նու­թիւ­նը գտնի իր իս­կա­կան տեղն ու նշա­նա­կու­թիւ­նը՝ հեռու մնալով անհատի կենտրոնաձիգ գործօնից։

Մեր երկ­րի կի­սալ­քո­ւած վի­ճա­կը կար­գա­ւո­րե­լու ճամ­բա­նե­րը մեզ տա­նում են դէ­պի հզօր տնտե­սա­կան պե­տա­կա­նու­թիւն ստեղ­ծե­լու ուղ­ղու­թեամբ, երբ իշ­խա­նու­թեան բարձ­րաս­տի­ճան գոր­ծիչ­նե­րը հաս­կա­նան, ըն­դու­նեն եւ ո­րո­շեն միախմ­բել ե­կամ­տա­բեր բո­լոր գոր­ծարք­նե­րը ժողովրդի ձեռ­քում՝ կենտ­րո­նաց­նե­լով ու ստեղ­ծե­լով ազգային հարստութիւն` ստեղ­ծե­լով  ԱԶԳ եւ ՊԵՏՈՒԹԻՒՆ հա­մա­հունչ կազ­մով։

Բա­ւա­կան ապա­կա­նո­ւած ու լա­րո­ւած է երկ­րի քա­ղա­քա­կան մթնո­լոր­տը, ուր՝   տար­բեր լից­քա­ւո­րո­ւած խմբա­ւո­րում­նե­րը յա­ճախ ի­րար հա­կա­սող եւ միշտ ի­րա­րա­մերժ են։

«Կու­սակ­ցու­թիւն» յոր­ջոր­ջո­ւող խմբա­ւո­րում­նե­րը գրա­ւել են երկ­րի քա­ղա­քա­կան դաշ­տը, չու­նեն ան­կախ ու ինք­նու­րոյն լի­նե­լու մտայ­նու­թիւ­նը, քա­ղա­քա­կան կամ­քը եւ քա­ջու­թիւ­նը, ինչ­պէս նաեւ անհ­րա­ժեշտ մաս­նա­գի­տա­կան պատ­րաս­տութիւն։

Ամենակարող մարդ մենք չունենք:

Մենք այ­լեւս ի­րա­ւունք չու­նենք ո­րե­ւէ տե­սա­կի կո­րուստ­ների հան­դուր­ժե­լու։

Փոր­ձենք ներ­կա­յաց­նել մի քա­նի բնա­գա­ւառ­ներ՝ գի­տակ­ցե­լով, որ այն վերջ­նա­կան չէ ու հե­ռու է ամ­բող­ջա­կան  ու կա­տա­րեալ լի­նե­լուց.

Քարահունջ

ա) Հար­կա­յին հա­մա­կարգ

  • Բո­լոր տե­սա­կի սա­կա­ւա­պե­տե­րին (օ­լի­գարխ­ներին) զսպե­լու, սան­ձե­լու ու կար­գի բե­րե­լու նպա­տա­կով անհ­րա­ժեշտ է, որ ո­րո­շեալ գու­մա­րի ե­կա­մուտ ա­պա­հո­վող ձեռ­նար­կու­թիւն­նե­րը պե­տա­կա­նա­ցո­ւեն բաժ­նե­տի­րա­կան սկզբունք­նե­րով,  ո­րը կ­՝ա­պա­հո­վի կա­նո­նա­ւոր ե­կա­մուտ երկ­րի հա­մար, փո­խա­նակ պե­տու­թիւ­նից աւե­լի հա­րուստ ան­ձանց խնդրա­տուն լի­նե­լու։
  • Թա­փան­ցիկ մաք­սա­յին ծա­ռա­յու­թիւն­ներ։
  • Մաք­սա­յին ծա­ռա­յու­թիւն­նե­րի բարձ­րաս­տի­ճան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րի վա­րած ցոփ կեան­քը չի լի­նում նրանց աշ­խա­տա­վար­ձի շնոր­հիւ։
  • Երկ­րի հա­մար կա­րե­ւոր ըն­դեր­քա­յին նիւ­թե­րի մշակ­ման ու սե­փա­կա­նաշ­նոր­հո­ւած ռազ­մա­վա­րա­կան բո­լոր ձեռ­նար­կու­թիւն­նե­րը պի­տի վե­րա­դառ­նան պե­տու­թեա­նը։

բ) Ար­դա­րա­դա­տու­թիւն

  • Այն կա­տա­րե­լա­պէս ան­կախ պի­տի լի­նի իշ­խա­նու­թիւն­նե­րից ։
  • Պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը պի­տի լի­նեն ոչ նշա­նա­կո­վի՝ այլ  ընտ­րո­վի։
  • Քա­ղա­քա­ցի­նե­րի պար­տա­կա­նու­թիւն­նե­րը պի­տի լի­նեն յստակ, ինչ­պէս եւ նրանց ան­ձեռնմ­խե­լի ի­րա­ւունք­նե­րը։

գ) Ա­ռող­ջա­պա­հու­թիւն

  • Ներ­կա­յիս երկրի հի­ւան­դա­նոց­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը գտնո­ւում է ան­հատ­նե­րի ձեռ­քին։
  • Ան­թոյ­լատ­րե­լի ու ան­հան­դուր­ժե­լի է, որ մի­ջին դա­սա­կար­գի հի­ւանդ­նե­րը հարս­տաց­նեն բուժման ­կենտ­րոն­նե­րի տէ­րե­րին։
  • Բուժման կենտ­րոն­նե­րը վե­րա­դառ­ձնել պե­տու­թեան հսկո­ղու­թեան ներ­քոյ:
  • Ծանր հի­ւան­դու­թիւն­նե­րը պի­տի խնա­մո­ւեն ձրի։
  • Բ­նա­գա­ւա­ռի բո­լոր աշ­խա­տա­կից­նե­րը պի­տի վճարուեն պա­տո­ւա­ւոր ու հաս­տա­տո­ւած սակագն­ե­րով։
  • Միեւ­նոյն պայ­ման­նե­րով պի­տի աշ­խա­տեն նաեւ դե­ղա­տնե­րը։
  • Մի­ջա­վայ­րը մաք­րո­ւե­լու է դե­ղո­րայք հայ­թայ­թող մաս­նա­ւոր տար­բեր աճ­պա­րար ձեռ­նար­կու­թիւն­նե­րից։
  • Միւս երկր­նե­րի օ­րի­նա­կով կա­րե­լի է ստեղ­ծել բժիշկ­նե­րի միա­բա­նու­թիւն (ordre), ո­րը թոյլ կը տայ հսկել ընդ­հա­նուր ցան­ցի ան­խա­փան գոր­ծու­նէու­թիւ­նը եւ ար­հես­տա­վարժ ճա­նա­պար­հով ներ­մու­ծել հա­մաշ­խար­հա­յին գի­տա­կան ա­ռա­ջըն­թա­ցը։
  • Կա­րե­լի է նաեւ թոյլ տալ, որ մաս­նա­գի­տա­ցած բժիշկ­նե­րը ունենան ի­րենց մաս­նա­ւոր դարմանատունը, ուր որեւէ անձ կա­րող է ունենալ բու­ժա­կան խոր­հուր­դ (consultation) նա­խա­րա­րու­թեան կող­մից  ո­րո­շո­ւած  սա­կագ­նե­րով։

դ) Կր­թու­թիւն

  • Այն մեր յա­ջորդ սե­րուն­դին ձեւ ու բո­վան­դա­կու­թիւն տուող մար­մինն է, ու նրա ղե­կա­վա­րը պի­տի լի­նի ման­կա­վար­ժա­կան փոր­ձա­ռու­թեամբ մէ­կը, ո­րի թիւ մէկ հոգ­սը լի­նե­լու է մայ­րե­նի լե­զո­ւի կա­տա­րեալ տի­րա­պետու­մը, ան­շուշտ զանց չառ­նե­լով միւս գի­տե­լիք­նե­րը։
  • Դպ­րոց­նե­րը, որոնք վկա­յա­կան­ներ են տա­լիս եւ ո՛չ գի­տու­թիւն, անհ­րա­ժեշտ է, որ վե­րա­նան աս­պա­րէ­զից։
  • Ման­կա­վարժ­նե­րի աշ­խա­տա­վար­ձը ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թեան խնդիր է։
  • Մեր երկ­րի բնակ­չու­թեան զգա­լի մա­սը գռե­հիկ է ու կի­սագ­րա­գէտ։ Ան­կաս­կած, դա տի­րող ու­սում­նա­կան հա­մա­կար­գի տհա­սու­թեան հետեւանքն է։
  • Պէտք չէ մո­ռա­ցու­թեան մատ­նել դա­սա­կան ուղ­ղագ­րու­թեան վե­րա­դառ­նա­լու հար­ցը եւ ազ­գի եր­կու հա­տո­ւած­նե­րը ի­րար հա­մա­հունչ կցե­լու հա­մար ստեղծել նոր միասնական հայերէն։
  • Մեր հա­մալ­սա­րան­նե­րը, ուր ե­րի­տա­սարդ նե­րու­ժի հսկա­յա­կան պա­շար­ներ կան, պէտք է վե­րա­ծել հե­տա­զօ­տու­թիւն­նե­րի ու գի­տա­կան նո­րա­րա­րու­թիւն­նե­րի ստեղ­ծա­գործ կենտ­րոն­նե­րի։

ե) Մ­շա­կոյթ

  • Այս բնա­գա­ւա­ռում եւս ա­նե­լիք­նե­րը ան­հա­մար են, բա­ցա­կայ է ազ­գա­յին մտա­ծե­լա­կեր­պը։ Պա­տա­հա­կան մար­դիկ տեղ պի­տի չու­նե­նան այս բնա­գա­ւա­ռում։
  • Ան­թոյ­լատ­րե­լի է ներ­կա­յիս գրա­ւոր մա­մու­լը իր ա­նո­րակ լե­զո­ւա­կան օ­տա­րա­մո­լու­թեամբ ու հայ­հո­յանք­նե­րի ա­ռա­տու­թեամբ։
  • Հե­ռա­տե­սի­լը ու ձայ­նաս­փիւ­ռը (ռա­դիոն) ամ­բող­ջու­թեամբ պի­տի վե­րաս­տեղ­ծո­ւեն։ ։ «Ա»յա խօ­սու­թիւ­նը հաս­տա­տո­ւած է։
  • Ցու­ցա­նակ­նե­րի բազ­մա­զան ու բազ­մա­բո­վան­դակ ա­րուես­տը՝ վա­ղուց ան­ցել է ան­հե­թե­թու­թիւն­նե­րի ռու­բի­կո­նը։

զ) Ար­դիւ­նա­բե­րու­թիւն եւ աշ­խա­տան­քի ի­րա­ւունք

  • Ներ­կա­յիս այն գրե­թէ ան­գոյ է։ Նախ­կին ար­տադ­րա­կան միա­ւոր­նե­րը դար­ձել են ինչ որ ան­հատ­նե­րի սե­փա­կա­նու­թիւն` վե­րա­ծո­ւե­լով ան­գոր­ծա­ծե­լի խո­պա­նի։
  • Անհ­րա­ժեշտ է զարկ տալ զար­գաց­նե­լու փոքր ու մի­ջին ար­տադ­րա­մա­սե­րը։
  • Թուր­քիայից ներ­մու­ծո­ւող ապ­րանք­նե­րի զգա­լի մա­սը հնա­րա­ւոր է ար­տադ­րել մեր մի­ջոց­նե­րով։
  • Փո­խա­նակ ե­ղած հնա­րա­ւո­րու­թիւն­նե­րը ներդ­րե­լու հիւրա­­նո­ցա­յին ու ճա­շա­րան-սրճա­րա­նա­յին ո­լոր­տում, ո­րոնց թի­ւը պա­հան­ջից ա­ւե­լի է, նա­խընտ­րե­լի է ստեղ­ծել ար­հես­տա­նոց­ներ, որ միա­ժա­մա­նակ կը լու­ծի նաեւ ան­գոր­ծու­թեան խնդիրը՝  ոս­կեր­չու­թեան ու ա­դա­ման­դա­գոր­ծու­թեան օրի­նա­կով։

է) Գիւ­ղատն­տե­սու­թիւն

  • Կա­րե­լի է ստեղ­ծել հա­մա­գոր­ծակ­ցա­կան (կո­ոպե­րա­տիվ) տնտե­սու­թիւն­ներ, ո­րը թոյլ կը տայ ա­ւե­լի ար­դիւ­նա­ւէտ դի­մա­կա­յե­լ բնա­կան ար­հա­ւիրք­նե­րին։
  • Ջ­ր­բաշ­խու­մը կա­­տա­ր­ւում է ան­հատ­նե­րին պատ­կա­նող միա­ւո­րում­նե­րի մի­ջո­ցով, նա­խընտ­ր­ւում է եղած ջրե­րը ու­ղար­կել դէ­պի հա­րե­ւան թշնա­մի երկիր­ քան տալ հա­րա­զատ գիւ­ղա­ցուն։
  • Ջ­րա­յին տնտե­սու­թիւ­նը ազ­գա­յին հարս­տու­թիւն է, այս մի­ջա­վայ­րում սե­փա­կա­նա­տէ­րը պի­տի լի­նի գիւ­ղա­ցին։
  • Անհ­րա­ժեշտ է բազ­մաց­նել փոքր ջրամ­բար­նե­րի ցան­ցը, որ միա­ժա­մա­նակ կը սնի ներ­կա­յիս վտան­գի տակ ե­ղած ստոր­գետ­նեայ ջրա­յին պա­շար­նե­րը։

ը) Շի­նա­րա­րու­թիւն

  • Եր­բե­ւէ շի­նա­րա­րու­թիւ­նը ներ­կա­յիս այնքան քաո­սա­յին վի­ճա­կում չի ե­ղել քան այսօր։
  • Երկու տասնամեակ ի վեր կա­ռու­ցում են ո­րա­կով, բայց տա­րե­րա­յին սկզբունք­­նե­րով։ Պէտք է բա­նադ­րել այս աշ­խա­տա­ձե­ւը։
  • Ա­նօ­րի­նա­կան շի­նու­թիւն­նե­րը պի­տի քան­դո­ւեն ու տա­րածք­նե­րը վե­րա­դար­ձո­ւեն հա­մայնք­նե­րին, իսկ թոյ­լատ­րող­նե­րը պի­տի պատ­ժո­ւեն օ­րէն­քի խստու­թեամբ։

Գառնի

թ) Պաշտ­պա­նու­թիւն

  • Հ­պար­տա­նա­լու տեղ ու­նէր մեր յաղ­թա­կան բա­նա­կը։ Փառք ու պա­տիւ նրա հե­րոս­նե­րին ու ան­դորր մշտնջե­նա­կան մեր ան­մեղ զո­հե­րին եւ բա­նա­կում ե­ղած ան­բա­ցատ­րե­լի զո­հե­րի երե­ւոյ­թը պէտք է բա­ցա­յայ­տել, 44-օրեայ դժոխքը լրջօրէն քննարկուելու է սխալներից զերծ մնալու համար:

ժ) Հա­ղոր­դակ­ցու­թիւն

  • Ճա­նա­պար­հա­շի­նա­րա­րու­թեան բնա­գա­ւա­ռում զգա­լի է մի­ջազ­գա­յին մա­կար­դա­կի փոր­ձա­գէտ­նե­րի կա­տա­րեալ բա­ցա­կա­յու­թիւ­նը։
  • Ե­ղած ներդ­րում­նե­րը ա­ւե­լի սի­րո­ղա­կան են իրենց ո­րա­կով, քան ար­հես­տա­վարժ, որ­տե­ղից յա­ճա­խա­կի վթար­նե­րի զոհերը բազում են։
  • Վեր­ջին տա­րի­նե­րի  նո­րա­կա­ռոյց ճա­նա­պարհ­նե­րը պի­տի վե­րա­նա­յո­ւեն մի­ջազ­գա­յին նոր­մե­րին հա­մա­պա­տաս­խան։ Անվ­տան­գու­թեան անհ­րա­ժեշտ մի­ջոց­նե­րը բա­ցա­կայ են։

ժա) Ընտ­րա­կան հա­մա­կարգ

  • Աշ­խար­հի բո­լոր երկր­նե­րի նման, մեզ մօտ եւս այս բնա­գա­­ւա­ռը ա­ռա­ւել խո­ցե­լի­նե­րից է, ինչ­պէս այլուր մեզ մօտ, մե­ռել­ներն ու բա­ցա­կա­նե­րը քո­ւէար­կում են:
  • Ընտ­րող­նե­րի ա­նո­ւա­նա­ցան­կե­րը պի­տի ա­մէ­նու­րեք ազ­դագ­րո­ւեն։
  • Որեւէ ջանք պի­տի չխնա­յել՝ բա­նադ­րելու  համար  քո­ւէ ծա­խող ընտ­րող­նե­րին։

ժբ) Վե­րահս­կիչ սահ­մա­նադ­րա­կան  խորհ­րդա­ժո­ղով

  • Այս մար­մի­նը պի­տի ստեղ­ծո­ւի իշ­խա­նու­թիւն­նե­րի շրջա­նակ­նե­րից դուրս եւ կա­տա­րե­լա­պէս ան­կախ։ Այն պի­տի բաղ­կա­նայ մէկ տաս­նեա­կի չափ ան­ձե­րից, ո­րոնք լի­նեն ի­րա­ւա­բա­նա­կան ու օ­րէնք­նե­րին լա­ւա­տե­ղեակ՝ ա­ռանց ո­րե­ւէ կու­սակ­ցու­թեան պատ­կա­նող մաս­նա­գէտ­ների։

ժգ) Մա­մուլ

  • Հս­կա­յա­կան է մա­մու­լի դե­րը ներ­կայ քա­ղա­քա­կան ու հա­սա­րա­կա­կան կեան­քում։ Ն­րա ուժն ու ազ­դե­ցու­թիւ­նը կա­րե­ւոր է տնտե­սա­կան, բա­րո­յա­կան, մշա­կու­թա­յին, ա­ռօ­րեայ կեան­քի բո­լոր բնա­գա­ւառ­նե­րում։ Ի­րաւ է, որ մա­մու­լը իր ան­քակ­տե­լի տեղն ու­նի ա­մէ­նու­րեք, միայն թէ նրա ան­կա­խու­թիւնն ու ճշմար­տա­խօ­սու­թիւ­նը միշտ չէ, որ ա­պա­հո­վո­ւած է։ Ան­կախ, ան­շա­հախն­դիր, գրա­գէտ ու պար­տա­ճա­նա­չու­թիւն­նե­րին գի­տա­կից մա­մու­լը մեծ նո­ւէր է իւ­րա­քան­չիւր երկ­րի հա­մար։ «Արմենպրես»ի վերակառուցման եւ կարգի հրաւիրելու կարիք կայ հայերէնի տեսակով:

ժդ) Պե­տու­թիւն –ե­կե­ղե­ցի (կրօն)

Ա­ւե­լորդ չէ յի­շել պե­տու­թիւն-ե­կե­ղե­ցի կա­պի ու յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րի ներ­կայ եւ յետագայ կար­գա­վի­ճա­կը։  Ժո­ղովր­դա­վար բո­լոր երկր­նե­րը ե­կե­ղե­ցին՝ կրօ­նը, ան­ջա­տել են  հան­րա­պե­տու­թիւ­նից, ոչ թէ ա­տե­լու­թեան սկզբուն­քից ել­նե­լով, այլ որ նրանք տար­բեր բնա­գա­ւառ­ներ են ու պի­տի գոր­ծեն ի­րա­րից ան­կախ։

Երկ­րում աչ­քի է զարնում ե­կե­ղե­ցա­շի­նու­թեան մի նոր հո­սանք։ Ամէնուր ա­ւե­լի մեծ ու գե­ղե­ցիկ են կա­ռու­ց­ւում նրանք, միայն թէ տե­ղին է հարց տալ նրանց անհ­րա­ժեշ­տու­թեան մա­սին, երբ կեն­սա­կան այլ խնդիր­ներ լուծ­ման են սպա­սում։

Այ­սու­հան­դերձ, ճիշտ կը լի­նի այս խնդիր­նե­րը դարձ­նել ժո­ղովր­դա­կան քննար­կում­նե­րի նիւթ, ա­ռա­ւել ձե­ւով ո­րո­շե­լու ե­կե­ղեց­ւոյ դե­րը եւ նրա  մաս­նակ­ցու­թիւ­նը   հար­ցե­րի ու պա­հանջ­նե­րի շուր­ջը։ Բո­լոր պայ­ման­նե­րում քա­ղա­քա­կա­նու­թեան ու կրօ­նի իրարից ան­ջա­տու­մը  դրա­կան ե­րե­ւոյթ է՝ թող­նե­լով իւ­րա­քան­չիւ­րին իր ոլորտում։ Տե­ղին է նաեւ չմո­ռա­նալ ա­ղանդ կո­չե­ցեալ­նե­րին։ Եր­կար դա­րե­րի ըն­թաց­քին հայ ա­ռա­քե­լա­կան ե­կե­ղե­ցին է, որ իր հո­գե­ւոր պար­տա­կա­նու­թիւն­նե­րին հա­մըն­թաց յանձն էր ա­ռել  նաեւ՝ քա­ղա­քա­ցիա­կան ո­լոր­տը։ Այսօր այլ են մարտահրաւէրները եւ  խնդրոյ հան­րա­յին քննար­կու­մը կա­րող է ո­րո­շա­կի եզ­րա­յանգ­ման բե­րել, օգ­տո­ւե­լով այլ երկր­նե­րի  փոր­ձա­ռու­թիւն­նե­րից։

Վե­րոն­շեալ մաս­նա­ճիւ­ղե­րից բա­ցի, կան նոյնքան կարեւոր միւս բնա­գա­ւառ­նե­րը (Ա­մա­վարկ (բիւ­ջէ), Ս­փիւռք, Ար­տա­քին, Ե­լեւմ­տա­կան (ֆի­նանս գոր­ծեր), Անվ­տան­գու­թիւն-ոս­տի­կա­նու­թիւն  դիւանագիտութիւն եւ այլն) որոնք եւս պի­տի քննար­կո­ւեն ու ներ­կա­յա­ցո­ւեն մաս­նա­գէտ եւ  բնա­գա­ւա­ռին մօտ կանգ­նած ան­ձանց կող­մից։ Այս մի­ջո­ցով կա­րե­լի պի­տի լի­նի կազ­մել ա­պա­գայ տա­րի­նե­րի զար­գաց­ման ծրագ­րե­րը։

Ի վեր­ջոյ նշենք նաեւ, որ ներ­կայ գրու­թիւ­նը ո­րե­ւէ ծրագ­րի մօ­տե­նա­լու յա­ւակ­նու­թիւ­նը չու­նի։ 

Leave a Reply

Comments containing inappropriate remarks, personal attacks and derogatory expressions will be discarded.

Your email address will not be published.

You May Also Like
Read More

Կ՝ընդվզիմ

Յարութ Տէր Դաւիթեան,Մասիս Շաբաթաթերթ, Լոս Անճելըս, 26 Յուլիս 2011 Այս տարուան առաջին չորս ամիսներու ընթացքին Հայաստանէն 47 հազար…
Read More