Remembering Yerevan (Poem)

Alan Whitehorn, Kingston, 6 December 2010
 

 
May was six months ago,
but it seems like last week.
I miss Yerevan.
The walks on Abovian,
past Artbridge Bookshop
to Republic Square;
then along North Avenue
to the shimmering waters and stones of the Cascade.

Alan Whitehorn, Kingston, 6 December 2010
 

 
May was six months ago,
but it seems like last week.
I miss Yerevan.
The walks on Abovian,
past Artbridge Bookshop
to Republic Square;
then along North Avenue
to the shimmering waters and stones of the Cascade.

 Next, a gentle cooling walk amongst the trees,
as I meander along the rim parkland,
with its countless fountains
and outdoor cafes,
each filled with couples in earnest conversation.
I miss the espresso coffee
and intense discussions amongst the glorious roses at Cafe de Paris.
I still crave the crepes, sourj armenian and Jermuk
at the Moscow Cinema Jazzve Cafe.
It was a great place to meet a dear colleague.
On other occasions,
I treasured the precious quiet,
a time for reflection and writing
and contemplation of the intricacies of the Armenian alphabet.
I especially reminisce about the Ani Hotel,
my home away from home.
From morning to night and even beyond midnight,
the staff were amazingly kind and wise,
and soon became an extended family.
I felt like a distant uncle
giving advice and being helped in turn.
There is, of course,
one extraordinary restaurant,
Dolmama,
with its spices and flavours
that I still savour.
But it is the moving conversations that I remember best.

Above all,
I miss the special friends
from my adopted home.
In my mind,
I can still visualize the "singing" fountains of Republic Square.
It is another magically, warm night,
with dazzling lights and heartfelt or even soulful songs.
The gentle spray of water droplets,
gracefully descending from high above,
are silhouetted in the night sky.
Friends and families hug together
and enjoy the night.
Good night Hayastan,
Good night enkeruhi ev enker

Tsetesutyun.
Tsetesutyun.

6 comments
  1. Real Yerevan (Not Virtual)

    Հաջորդը Կարեն Կարապետյանն Երևանի քաղաքապետ Գագիկ Բեգլարյանը, որը մայրաքաղաքի առաջին իբր ընտրված քաղաքապետն էր, երեկ հրաժարական է ներկայացրել: Նախագահականը փաստորեն չներեց Գագիկ Բեգլարյանին, որը մի քանի օր առաջ դաժան ծեծի էր ենթարկել նախագահի աշխատակազմի արարողակարգի ծառայության աշխատակցին այն բանի համար, որ վերջինս համարձակվել էր Պլասիդո Դոմինգոյի համերգի ժամանակ Գագիկ Բեգլարյանի կնոջը խնդրել փոխել իր տեղը, քանի որ այդպես է պահանջում արարողակարգը: Անկասկած, Գագիկ Բեգլարյանի հրաժարականը միանգամայն ողջունելի է, առավել ևս, որ Բեգլարյանը պետք է հենց սկզբից չհայտնվեր այդ պաշտոնում: Սակայն ողջ պատմության, Գագիկ Բեգլարյանի արարքի շուրջ այս թոհուբոհի ֆոնին կարծես թե դուրս է մնում այս պատմության մի շատ հետաքրքրական դրվագ և մի գործող անձ, որը կարծես թե առաջնային պլանում չէ, սակայն ունի շատ էական դերակատարում այս սյուժեի ամբողջացման առումով: Խոսքը նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Կարեն Կարապետյանի մասին է:

    Բանն այն է, որ Գագիկ Բեգլարյանը հենց նրանից է պահանջել Արամ Կանդայանի հետ հանդիպում, ինչն էլ ստացել է: Այսինքն՝ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարը փաստացի ինքն է Գագիկ Բեգլարյանի ձեռքը հանձնել նախագահի աշխատակազմի արարողակարգի ծառայության աշխատակցին, այսինքն՝ իր աշխատակցին: Այլ կերպ ասած՝ Կարեն Կարապետյանն ինքն է կանաչ լույս վառել նախագահականն «ասպատակելու» բեգլարյանական արշավի առաջ: Ավելին, ըստ առկա տեղեկատվության, Բեգլարյանը հենց Կարեն Կարապետյանի ներկայությամբ է առաջին հարվածը հասցրել Արամ Կանդայանին, որին հետո տարել է իր «հայրենի» Մետաքս ու դաժան ծեծի ենթարկել: Եվ այս պարագայում առնվազն տարօրինակ է, որ Գագիկ Բեգլարյանի արարքը չի ներվում, իսկ նրա համար «եղնիկ» ոտքի հանած «որսապետի» դերում հայտնված Կարեն Կարապետյանի արարքը ներվում է: Մինչդեռ առկա է նաև տեղեկություն, որ Բեգլարյանից առաջ հենց Կարեն Կարապետյանն է Սերժ Սարգսյանից ներողություն խնդրել իր սխալի համար և հրաժարականի դիմում գրելու պատրաստակամություն հայտնել: Բայց նա, ի տարբերություն Գագիկ Բեգլարյանի, ներվել է:

    Ըստ երևույթին, նախագահի նստավայրում առանձնահատուկ ներողամիտ վերաբերմունք ունեն Կարեն Կարապետյանի հանդեպ, քանի որ նրան կարծես թե ամեն ինչ է ներվում, ինչի վկայությունն էր նաև այն, որ Կ. Կարապետյանը շաբաթներ առաջ բավականին վիրավորական տոնով էր խոսել «Նաիրիտ» գործարանի բանվորներից մեկի հետ՝ նրան անվանելով «համբալ»: Կարապետյանին և՛ դա ներվեց, և՛ ներվում է սեփական աշխատակցին Գագիկ Բեգլարյանի ձեռքը տալը, նախագահի նստավայրի վրա Բեգլարյանի գրոհի առաջ «դարպասները» բացելը: Այլ կերպ ասած՝ առնվազն տարակուսելի է, որ նախագահականի վրա գրոհը չի ներվում, իսկ նախագահականի «բանալիները» հանձնելը ներվում է: Իսկապես, անմեկնելի են Հայաստանի իշխանության որոշումները:

  2. A wonderful poem, reflecting
    A wonderful poem, reflecting the whole picture of Yerevan in May.
    Hope to see you soon in Armenia again.

  3. Mafiagan Yerevan

    Բեգլարյանի հրաժարականը կապված է Պզոյի գործի հե՞տ Ռուսական առաջատար օնլայն լրատվամիջոցներից մեկը՝ Lenta.ru կայքը, «Չոռնի Գագոյի անկումը» (Падение Черного Гаго) վերնագրի ներքո ներկայացնում է հետաքրքիր դիտարկումներ Երևանի քաղաքապետի հրաժարականի հետ կապված գործընթացների վերաբերյալ։ Մասնավորապես կայքը տեղեկացնում է, որ օրերս Երևանի քաղաքապետ Գագիկ Բեգլարյանը, որը հայտնի է նաև Չոռնի Գագո մականվամբ, «տգեղ պատմության» մեջ է ընկել։ Այնուհետև նշում է, որ տարածված լուրերի համաձայն՝ քաղաքապետը առևանգել է ՀՀ նախագահի արարողակարգի աշխատակցին և ծեծել նրան այն բանի համար, որ նա քաղաքապետի կնոջը թույլ չի տվել նստել նախագահի կողքին։ «Իշխանությունները սկզբում ամեն ինչ հերքում էին (կամ ուղղակի լռում)»,– գրում է կայքը։ «Այս դեպքը նույնիսկ հետաքրքիր է ոչ այնքան նրա համար, թե ինչպես իրեն պահեց քաղաքապետը։ Քաղաքական գործիչների, նրանց հարազատների և թիկնապահների մասնակցությամբ վեճերի և նույնիսկ փոխհրաձգությունների մասին տեղեկությունները հայկական մամուլում, նախևառաջ ընդդիմադիր մամուլում, հայտնվում են պարբերաբար»,– նշում է կայքը՝ ավելացնելով,– ճիշտ է նման պատմությունները հաճախ չեն հաստատվում և պաշտոնական զարգացում չեն ունենում»։ Կայքն ընդգծում է, որ այս անգամ ամեն ինչ այլ էր, քանի որ իշխանությունները ընդունեցին «փաստը» և պատասխանատվության ենթարկեցին « դերակատարին»։ Հրապարկման մեջ նշվում է, որ Բեգլարյանը հայտնի է նաև որպես մեծ ձեռնարկատեր. «Նրա հետաքրքրությունների ոլորտի մեջ են մտնում թեթև արդյունաբերություն (մի շարք տրիկոտաժային ձեռնարկություններ), շինարարություն և հողատարածքների վաճառք։ Նրա եղբայր Հակոբը, ի դեպ, նշանակված է Պետական գնումների գործակալության ղեկավար»,– նշում է կայքը։ Անդրադառնալով Բեգլարյանի մականվանը՝ կայքը նշում է. «Հայաստանում նման մականուններ ունեն մի շարք քաղաքական գործիչներ և օլիգարխներ (որոշ դեպքերում դա քրեական աշխարհին մոտ լինելու նշան կարող է համարվել)։ Այդ մականունները շատ հայտնի են»։ «Հայկական մամուլում, օրինակ, կարելի է հանդիպել նման նորությունների. «Անցած շաբաթ Երևանում տեղի է ունեցել մայրաքաղաքի հեղինակությունների հավաք։ Նախաձեռնողը եղել է հեղինակություն Մհեր Սեդրակյանը (Թոխմախի Մհերը)։ Եկել են 300 մարդ, որոնց թվում՝ հայ օլիգարխ պատգամավորներ Սամվել Ալեքսանյանը (Լֆիկ Սամո), Ռուբեն Հայրապետյանը (Նեմեց Ռուբո), Երևանի քաղաքապետ Գագիկ Բեգլարյանը (Չոռնի Գագո), նախկին կապի և տրանսպորտի նախարար Էդուարդ Մադաթյանը (Խուճուճ Էդո)։ Քիչ ուշացումով մասնակիցներին միացավ նաև Հայաստանի խորհրդարանի խոսնակ Հովիկ Աբրահամյանը (Մուկ)»»,- գրում է lenta.ru-ն։ Կայքը մեջբերում է նաև 2010 թ. ապրիլին «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի հրապարակումը հարաբերություններ պարզելու մի դեպքի մասին, որը տեղի է ունեցել մի կողմից Գագիկ Բեգլարյանի կողմնակիցների, իսկ մյուս կողմից՝ Գագիկ Ծառուկյանի կողմնակիցների միջև, իսկ դեպքի վայր ժամանած ոստիկանությունը ձերբակալել է 40 մարդու, առգրավել ատրճանակներ, դանակներ։ Ռուսական լրատվամիջոցն անդրադառնում է նաև 2009թ. փետրվարին տեղի ունեցած դեպքին, երբ Բեգլարյանի թիկնապահները ծեծել էին մի աշակերտի, որը վիրավորել էր քաղաքապետի որդուն։ Բեգլարյանի թիկնապահները մյուս աշակերտների ներկայությամբ մահակներով ծեծել էին այդ դպրոցականին։ Հրապարկման մեջ մեջբերվում են նաև Բեգլարյանի այն խոսքերը, թե «մենք ինքներս ենք մեզ պաշտպանում, թիկնապահներ չենք պահում, որ մեզ համար կռվեն»։ «Երևի հենց այս սկզբունքով էլ առաջնորդվել է արարողակարգի աշխատակցի հետ կոնֆլիկտի ժամանակ։ Սակայն միևնույն ժամանակ նա գերագնահատեց իր հնարավորությունները»,– գրում է կայքը։ Այնուհետև ներկայացվում է քաղաքագետ Վիկտոր Յակուբյանի տեսակետը այս դեպքի առնչությամբ։ Յակուբյանի կարծիքով՝ այդ դեպքը քաղաքապետի հրաժարականի համար պատրվակ էր, այլ ոչ թե պատճառ։ Յակուբյանը մի քանի պատճառ է նշել, այդ թվում այն, որ Բեգլարյանը հնարավոր է՝ հատուցեց նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի շրջապատի հետ կապ ունենալու համար, ինչպես նաև այդ ամենը կարող է կապված լինել «Պզոյի գործի» հետ, որը ամիսներ առաջ ԱՄՆ–ում ձերբակալվեց ապահովագրական ընկերությունների միջոցները հափշտակելու մեղադրանքով։ «Այդ գործով Հայաստանում աշխատեցին Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի քննիչները, քանի որ այդ գողացված միջոցների մի մասը ուղղվել էր Երևանում շինարարության ոլորտին։ Եվ չի բացառվում, որ նա քավության նոխազ է, որը Հայաստանի ավելի բարձրաստիճան պաշտոնյաների վրայից հանում է «Պզոյի» ֆինանսների հետ կապ ունենալու կասկածանքը»,- ասել է քաղաքագետը։
  4. Mafiagan Yerevan – 2

    Միջազգային մամուլը լուսաբանում է Բեգլարյանի հրաժարականը
    «Օպերային համերգից հետո տեղի ունեցած ծեծը Երեւանի քաղաքապետի վրա ծանր նստեց. Նա զրկվեց պաշտոնից»:

    Այս վերնագրով հոդված են հրապարակել մի շարք ամերիկյան լրատվամիջոցներ, այդ թվում The Washington Post-ը, CBSnews-ն ու ABCnews-ը՝ հղում անելով Associated Press-ին: «Օպերան այնքան էլ հեռու չի գնացել մելոդրամայից, սակայն մեծ մասամբ դրանցում չեն մասնակցում պաշտոնատար անձինք: Երեւանի քաղաքապետը հրաժարական է տվել չորեքշաբթի օրը, երբ վիճաբանության ժամանակ հարվածել է Հայաստանի նախագահի աշխատակազմի աշխատակցի դեմքին: Իսկ վիճաբանությունը ծագել է Պլասիդո Դոմինգոյի համերգի ժամանակ նստելու տեղի համար:

    Ամենավատն այն է, որ նա եղել է նախագահի աշխատակազմի արարողակարգի բաժնի աշխատակից: Հայկական լրատվամիջոցների համաձայն, Բեգլարյանը կռիվ է սկսել, երբ իմացել է, որ արարողակարգի աշխատակիցը խնդրել է իր կնոջը համերգի ժամանակ փոխել տեղը, քանի որ վերջինս նստած է եղել երկրի նախագահ Սերժ Սարգսյանի կողքի նստարանին:

    Պարզ չէ, թե իրականում ինչին էր ավելի շատ ձգտում Բեգլարյանի կինը. Նստել նախագահի կողքի՞ն, թե՞ լսել իսպանացի տենորի համերգը»,- գրել են ամերիկյան լրատվամիջոցները: Իր հերթին, BBC-ի կայքում հայտնվել է հոդված հետեւյալ վերնագրով. «Երեւանի քաղաքապետը հարվածել է նախագահի օգնականին Դոմինգոյի համերգի պատճառով»: «Նշվում է, որ քաղաքապետը շատ էր ձգտում նրան, որ իր կինը նստի նախագահի կողքին»,- ասված է հոդվածում:

  5. Դոմինգոյի ոտքը կոտրվեր՝ էս կողմերի վրա չերեւար…

    Ամեն դեպքում, այս պատմությունից պետք է մի քանի հետեւություններ անել:

    1. Դասական երաժշտությունն ազդում է մեր իշխանավորների հոգեբանության վրա եւ կործանարար հետեւանքներ ունենում ներիշխանական հարաբերություններում: Այդքան «ռաբիզ» համերգների ներկա եղան Սերժ Սարգսյանը, առաջին տիկինը եւ իշխանական ընտրանին: Ինչո՞ւ, ասենք, Սերովի կամ մյուսների ժամանակ նման աղմկոտ պատմություններ չեղան:

    2. Ազապ քաղաքապետը էս տեսակ պատմության մեջ չէր ընկնի, ձեռքերին ազատություն չէր տա ու Սերժ Ազատիչի հետ խնդիրներ չէր ունենա: Այնպես որ, Երեւանին ամուրի քաղաքապետ է պետք:

    http://www.hraparak.am/2010/12/10/rasizm-dasakan-hamergic-heto-kam-mi-chapalaxi-patmutyun/

  6. Standard Presidential Provocator
    About who is in reality Aram Kandayan, who was beaten up by Yerevan Mayor "Chorni Gago" (Black Gago), read @:
    http://www.chi.am/news/101210/10121011.htm

    Dear Mr. Aram Basmajian,

    I would kindly remind you and others in a similar situation that this section is for original comments authored by the people submitting them. It is fine making references to sources with links to support a point or a thesis;  however, it is not permissible to just copy items and paste from other publications, specially when they are not relevant to the article, poem, or any other posting about which the comments are supposed to be.

    Regretfully some of the submissions will be deleted.

    Respectfully,

    Dikran Abrahamian
    http://www.keghart.com

Comments are closed.

You May Also Like
Read More

ՄԵՐԺԵԼԻ ԱՆՈՒԱՆՈՒՄՆԵՐ

Դոկտ. Մինաս Գոճայեան, Լոս Անճելըս, Մայիս 2020 Պատմութեան հոլովոյթի ընթացքին կը փոխուին գիւղերու, քաղաքներու եւ առհասարակ աշխարհագրական տեղանուններ։…
Read More